Langs de Big Sur omhoog....

Langs de Big Sur omhoog.... Za. 4 sept. 2010

Nou! Wat 'n luxe ontbijt was het! Hahaha, een gekookt eitje, koffie en wit brood met een jammetje! Rare lui hoor die Amerikanen, zo'n enorm land, zo'n rijk land, zo'n chauvinistisch opschepperig land..... maar een gewoon ontbijtje zit er niet aan! ;-)
We togen weer opweg. TomDom 'Bea' had weer het hoogste woord en leidde ons uit Pismo Beach langs de kust omhoog via Carmel (het plaatsje waar Clint Eastwood Burgervader was) en Monterey. Schitterende huizen, en ranches hier, we waanden ons af en toe net figuranten in de serie Dallas! Daar ook nog naar Hearst Castle gereden, tenminste, de oprijlaan op, want verder kom je niet! We wilden daar boeken voor de rondtrip door het kasteel, bleek 'net' de laatste invalidenplaats verkocht te zijn! Er was nog 1 plekje om 16.30u! Dubben,....'nee, dat is te laat'.... 'zal ik dan toch het maar op krukken proberen?' Weer vragen; 'No Mam, that's not possible I think for you'..... wat bleek; in het Hearst Castle waren zoveel trappetjes enz - in totaal 150 treden - dat dat voor mij (renee) inderdaad niet haalbaar was. Alleen wilde Stella niet gaan, hoe ik probeerde ze liet mij niet alleen. Heel lief, maar ook heel naar want zo liepen we allebei iets heel moois mis! Maar Amerika zou Amerika niet zijn als er niet voor alles een oplossing was! Want er was een heuze bioscoopfilm over Hearst Castle gemaakt, over de opbouw ervan, en het leven van de heer Hearst! En achteraf bleek dat we er beiden van hadden genoten, en 't was zo net of we er toch waren geweest.....een beetje. Toch waren we erna in die mate van slag en vermoeit dat we tot 3x toe verkeerd reden, en we pas laat uiteindelijk op weg waren naar de Big Sur, en dan door naar San Francisco...
Nadat we dus eindelijk weer goed op weg waren, en steeds meer richting Big Sur kwamen, werd het frisser, en was er regelmatig zoveel zeedamp, dat je bijna stapvoets moest rijden omdat je niet veel meer zag. Aan de ene kant was het jammer dat die zeedamp er was, maar aan de andere kant gaf het toch ook wel hele geheimzinnige mooie 'plaatjes'! (zie foto's) Want wat is het daar mooi, wat een bijzondere kuststrook daar....En als de zon er dan was, in 1 woord Wauw! Die rotsen, dat blauw....
Maar o.k., op deze manier schoten we dus weer niet echt op! Het is bovendien een 2 baansweggetje, waar je echt niet hard rijden kunt, en zeker niet als je af en toe ook nog foto's wilt schieten en door de mist je weg wilt volgen! Op een gegeven moment was het donker....en hebben we maar gewisseld van plek. De 2 baansweg werd een 12 baansweg. En ineens stond iedereen 2 auto's voor me bovenop z'n rem! Gierende banden achter ons, we waren al bang voor het ergste.... maar dat liep goed af! Wat bleek er aan de hand; er was een hond uit de laatbak van een Cherokee Jeep gesprongen! Hij had zin in een eigen wandeling of moest nodig plassen? Geen idee, hij liep tussen de stilstaande auto's door naar de kant, en leek niets te mankeren.
'They are going to San Franciscooooo'..... En wat ben je blij dan met zo'n TomDom als 'Bea' dan, eerlijk waar! Zonder haar had ik nooit van z'n leven de weg dwars door San Francisco gevonden naar ons hotel Holliday Inn at Fishermans Warf, North Point str.! Al moet ik wel bekennen dat ik erg nerveus werd van heterg drukke verkeer, de mega grote gebouwen, het getoeter, de vele borden, stoplichten.....en 'oeps' ....euh, tja, dan gaat er wel eens iets mis. Door de vermoeitheid en alle heisa om ons heen raakte ik een beetje in de war....ik stopte voor groen licht! Achter me stopte met gierende remmen een bus....huh? 'n Trolleybus hier? Luid getoeter achter me, de bus die steeds meer op m'n bumper wilde gaan hangen ('t is nog altijd wel 'n huurauto hoor!) het groene licht waarvoor ik per abuis gestopt was; 'O ja, ik mag doorrijden hier....' Nog meer getoeter, een schreeuwende Stella....want ik reed nu door, maar wel door ROOD! Zigzaggend over het kruispunt midden in San Francisco, tussen de auto's door, kropen we door het oog van de naald naar de andere kant van het kruispunt. Gelukkig zonder kleerscheuren... maar wel weer een ervaring rijker. We besloten niet meer in het donker na zo'n vermoeiende dag, een vreemde mega grotecity binnen te rijden. Beter dan, om nog vroeger ons heerlijke bedje uit te komen en dit soort dingen te voorkomen! Dank je engeltje op m'n schouder, dat je er weer was. Uiteindelijk vonden we ons hotel, alleen als we hier wilden parkeren dan kostte ons dat wel $ 42,- p/nacht! Dus na een paar keer het blok om gereden te hebben vonden we een parkeerplaats langs de kant van de weg, om de hoek van het hotel, for free! Hollanders of niet, toch! ;-)
De hotelkamer was heel erg ruim, en alles zag er pico bello uit, met name onze bedden! Want wat waren we moe....maar we made it! En nu kunnen we een paar dagen uitrusten....

Langs de kust omhoog....

Langs de kust omhoog naar Pismo BeachVrij. 3sept.2010

Na 'n redelijke nacht, zijn we op weg gegaan om eerst onze 'upgrade' wat te 'down-graden'.... Gelukkig is dat gelukt, we rijden nu in een kleinere type wagen. Een mooie Ford Escape (zie foto's). Nog heel mooi hoor, en luxe en zo goed als nieuw (pas 15000km erop), maar ik kan nu tenminste bij de 'trappers' zeg maar! ;-)
Toen moesten nog de weg uit Los Angeles vinden... en 'Bea' onze TomDom had weer eens wat opstartproblemen.Daarom eerst maar een verlaat ontbijtje genomen bij een 'Toko' langs de weg (een grilled chicken burger met quacamole is weer eens wat anders als breakfast!), en gelijk daar de goede richting gevraagd. En jawel, gaandeweg begon Bea weer haar spraak terug te krijgen, en leidde ons uit Los Angeles, naar Santa Monica, vanwaar we de kustroute omhoog zouden volgen naar Pismo Beach.
Wat mooi.....kan ik eigenlijk alleen maar zeggen. Je wordt er stil van. Een schitterende kust, en het water heeft zo'n aparte kleur blauw! Een beetje azuur-blauw. Her en der een verdwaald stuk rots in het water van de oceaan waar dan de golven op stuk slaan.... misschien zien we nog zee otters.... kelp in overvloed hier voor de kust! En elk huis is weer anders, na elke bocht in de weg zie je weer een prachtig 'plaatje'.
Dat we wat meer landinwaarts kwamen, zag je erg veel wijngaarden. Het lijkt Toscane of Portugal wel hier zo af en toe! Bij een K-Markt, brood een koelbox, ijs, frisdrank, water, bier en wat beleg gehaald.
Uiteindelijk kwamen we aan bij Pismo Beack het West Inn hotel. Het leek of we zo een Hacienda binnen reden. Geweldig! Zelfs de klok uit 'Rio Grande' is aanwezig! Bij de receptie kregen we een erg hartelijke ontvangst, en de mededeling dat er morgen zelfs een luxe ontbyt is! Nu een broodje pindakaas met een welverdiend biertje, een 'tukkie' doen, en dan is de 2e dag al weer voorbij!

Wat 'n reis....

Wat een reis, wat een wereld... Do. 2 sept 2010

Nadat Roger ons op Schiphol had gedropt begon ons avontuur. Lieve mensen, wat een reis....er kwam geen einde aan. Ruim 15u erover gedaan om in Los Angeles te komen. Op zich was het een rustige reis, alles goed geregeld met het reisbureau dit keer! Ik kon gewoon met mijn eigen stoel 'voor rijden'!
Het weer onderweg was ook prima, geen rottigheid van Earl en soortgenoten, al konden we niet veel naar buiten kijken want we zaten echt in een enorme boeing! Zo'n ding dat je alleen maar in films ziet, met business class, economy class en nog een class, waar ik de naam niet meer van weet. Echt!, hij was 'huge'!
Toen moesten we overstappen in Washington....en dat wil je niet meemaken! Want 31 graden is dan ineens wel heelerg warm!
De douane was mega-streng! En natuurlijk....Renée was weer het haasje! Alles eruit van de bagage, van ingepakte note-book tot m'n sokken! En natuurlijk was er het fouileren. En je gelooft het niet, ze gingen met een bepaalde tape checken of er stof van drugs op de rolstoel zat....want stel je voor dat ik 'm had volgedaan met....! ;-) En iedereen liep op z'n sokken daar, een raar gezicht hoor! Net een pyama-party maar dan anders!
De binnenlandse vlucht van Washington Dulles naar Los Angeles was weer een ervaring appart, want wat daar allemaal kan en gebeurd, dat zie je toch niet in Europa, dat ik weet. Mensen die in het verkeerde vliegtuig zitten, mensen die op de verkeerde stoel zitten (met alle gevolgen van dien), aparte mensen om te observeren....en 1 ding viel iedereen geloof ik wel op: er was veel te weinig bergruimte! :-) De piloot bleef maar omroepen dat we al te laat waren, en weg moesten....mensen moesten gaan zitten, maar er liepen nog veel lui met hun handbagage te sjouwen! Uiteindelijk werd er omgeroepen dat men het op de grond voor z'n zitplaats mocht zetten, het liefste tussen z'n eigen voeten! Kunnen jullie je iets bij deze chaos voorstellen?
Onderweg was ook appart. We vlogen vrij laag, geen wolkje aan de lucht over het algemeen. We konden goed alles zien, want we zaten nu aan het raam. Grappig om het landschap zó te zien veranderen, en de plotselinge overgang van het groene akkerlandschap in ineens het inmens grote science fiction maanlandschap van de Grand Canyon en vice versa. Uiteindelijk kwamen we aanin L.A. (34 graden...) met een shuttle busje naar de 'rental cars' afdeling Daar aangekomen, probeerden ze ons inderdaad van alles aan te smeren - precies 'by the book', zeg maar - maar een gewaarschuwd mens teld voor 10....dachten we. Toch tuinde Stella er helaas in; moe en wazig en slecht horend van de reis en het kabaal in het laatste vliegtuig, als we waren,vroeg ze om een upgrade van de gewone 4 persoons auto, omdat daar m'n rolstoel niet in passen zou en een hoge instap wel zo prettig was! Nou en die upgrade kregen we! Wow, what a car ! Een giga SUV XXL Ford! Ik moest er zowat een ladder bij hebben, en later bleek dat ik niet eens bij de 'trappers' kon!!!Hahaha, tja ik ben nietzó groot he! Maar we waren zó moe, en 't zo zat, we wilden weg naar 't hotel....slapen.... We zouden morgen wel zien!

Bijna.......

Bijna......de lucht in!

Brrrr, de spanning is hier te snijden! Nog 13 uur, dan worden we afgeschoten richting The States! Onder tussen houden we, wel een beetje huiveringwekkend, de orkaanEarl in de gaten. Hij gaat toch wel erg ver omhoog richting Washington nu, lijkt wel. Ach, tegen de tijd dat we er zijn is er geen vuiltje meer in de lucht!

http://www.zoover.nl/verenigde-staten-van-amerika/california/los-angeles/weer

Vanmiddag onze doggies, She Gha & Indy, naar hun pension gebracht. Als je nieuwsgierig bent waar hun nu vertoeven, kun je op de site van Thea kijken: http://www.misthys-friends.nl/ . In ´vol´ pension bij Thea, hierhoeven ze niet in een rottig klein hokje, maar mogen gewoon vrij rondlopen, en mee draaien binnen het gezin aldaar! Super dus voor onze schatten van honden!Voor onze katten en cavia, hebben we mijn lieve tante Corrie die hier in huis oppast, tot groot genoegen van ´hunnie´!Tante Corrie, vertroeteld ze flink, en waarschijnlijk als we terug zijn over 3 wk. kunnen ze weer op dieet ben ik bang!

En verder......

Is Stella is helemaalNIET nerveus

ze staat alleen een ´klein´ beetje strak..... Eerst voor de lange vliegreis, toen voor de terroristen (toen werden er ook nog ´ns 2 opgepakt, die weer geen terrorist bleken te zijn van beroep!) en nu is het weer de orkaan Earl die haar doet bibberen.... en ik? Ach, ik ben de nuchterheid zelve, dat gaat zo´n beetje automatisch dan! Tuurlijk vind ik het spannend, maar dat ga ik jullie niet aan je neus hangen, kijk DAT is nu het voordeel als je het verhaal zelf schrijft! En verders? Tja, ik hoop dat ik het een beetje vol kan houden deze 3 wk. met alle pretpillen die meegaan. Moet lukken met een V & D tas vol zou je zo denken, toch!
Wat ik zelf zo onbegrijpelijk vind, is dat je gewoon naar het andere eind van de wereld gaat....dat is gewoon niet te bevatten gewoon! En wat ik zo vreselijk idioot vind van schiphol, is dat je niets geen eten en drinken mee van thuis mag nemen in je handbagage, maar ben je 1x door de douane, dan mag je volop shoppen! ´Tja´ zegt Stella; ´omdat je het dan in zo´n doorzichtige Shopping-bag mag doen´..... Ppppfff! Nou lekker dan! Ik kan zelf toch ook wel voor zo´n doorzichtig tassie zorgen!

Nou dag lieve mensen, als we tenminste geen op rood staande stoplichten onderweg tegenkomen, is de eerstvolgende log vanuit Amerika!

Groetsels Stella & Renée

Het voorbereidende werk!

Druk druk druk druk!
Mijn hemel wat een boel voorbereidingen allemaal!
Het hele dressoir bedolven onder spullen die mee moeten, allerlei lijstjes gemaakt over o.a.:
´Wat we absoluut niet moeten vergeten, wat we daar de 2^e dag al aan moeten schaffen, wat
mee moet in de handbagage etc. Dingen lezen, uitzoeken etc.
En nu, zit ik te scannen....alle cards, paspoorten, rijbewijzen, vouchers alles gaat gescand
mee op zowel usb-stickie als op cd.
Ondertussen vanmorgen/-middag onze schildersvrouw van koffie en lunch voorzien.
Erna even gaan liggen op de bank en dan weer naar de supermarkt, het postkantoor door
de stromende regen, erna Skype geinstalleerd op het netbook wat mee op reis gaat, weer
verder met scannen, ondertussen weer het avondeten maken....en samen met vrouw-lief,
die weer erg last van migraine heeft,een hapje gegeten.

Erna weer verder met het scan-verhaal!
En nu ben ik ondertussen dit eerste verhaaltje aan het schrijven voor op onze reislog....
Tjonge, ´n mens kan het maar druk hebben, niet waar?
Maar het scannen is bijna gedaan, dan kan dat hoofdstuk van verzamelen en scannen gesloten worden. En dan nog even wat ´bank hangen´, met 1 glaasje wijn, met de t.v.
aan op .... (geen idee eigenlijk nog) even wat ontspannen en dan hoop ik vannacht wat
beter te kunnen slapen. Want door alle drukte en spanningen wil dat niet erg mee zitten
nu! Ach een Nederlander moet wat te zeuren hebben, toch?

CU next time!

Groetsels v. Renée

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom oponze 1ereislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van al onzeavonturen en ervaringen tijdens deze reis.
Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden,
en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waar we geweest zijn!
Meer informatie overons en de reis diewe maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal
of een nieuwe fotoserie op onzereislog staat?
Meld je dan aan vooronze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wezien je graag terug oponze reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je/julie metons meereist!

Groetsels,

Stella & Renee