Langs de Big Sur omhoog.... Za. 4 sept. 2010

Nou! Wat 'n luxe ontbijt was het! Hahaha, een gekookt eitje, koffie en wit brood met een jammetje! Rare lui hoor die Amerikanen, zo'n enorm land, zo'n rijk land, zo'n chauvinistisch opschepperig land..... maar een gewoon ontbijtje zit er niet aan! ;-)
We togen weer opweg. TomDom 'Bea' had weer het hoogste woord en leidde ons uit Pismo Beach langs de kust omhoog via Carmel (het plaatsje waar Clint Eastwood Burgervader was) en Monterey. Schitterende huizen, en ranches hier, we waanden ons af en toe net figuranten in de serie Dallas! Daar ook nog naar Hearst Castle gereden, tenminste, de oprijlaan op, want verder kom je niet! We wilden daar boeken voor de rondtrip door het kasteel, bleek 'net' de laatste invalidenplaats verkocht te zijn! Er was nog 1 plekje om 16.30u! Dubben,....'nee, dat is te laat'.... 'zal ik dan toch het maar op krukken proberen?' Weer vragen; 'No Mam, that's not possible I think for you'..... wat bleek; in het Hearst Castle waren zoveel trappetjes enz - in totaal 150 treden - dat dat voor mij (renee) inderdaad niet haalbaar was. Alleen wilde Stella niet gaan, hoe ik probeerde ze liet mij niet alleen. Heel lief, maar ook heel naar want zo liepen we allebei iets heel moois mis! Maar Amerika zou Amerika niet zijn als er niet voor alles een oplossing was! Want er was een heuze bioscoopfilm over Hearst Castle gemaakt, over de opbouw ervan, en het leven van de heer Hearst! En achteraf bleek dat we er beiden van hadden genoten, en 't was zo net of we er toch waren geweest.....een beetje. Toch waren we erna in die mate van slag en vermoeit dat we tot 3x toe verkeerd reden, en we pas laat uiteindelijk op weg waren naar de Big Sur, en dan door naar San Francisco...
Nadat we dus eindelijk weer goed op weg waren, en steeds meer richting Big Sur kwamen, werd het frisser, en was er regelmatig zoveel zeedamp, dat je bijna stapvoets moest rijden omdat je niet veel meer zag. Aan de ene kant was het jammer dat die zeedamp er was, maar aan de andere kant gaf het toch ook wel hele geheimzinnige mooie 'plaatjes'! (zie foto's) Want wat is het daar mooi, wat een bijzondere kuststrook daar....En als de zon er dan was, in 1 woord Wauw! Die rotsen, dat blauw....
Maar o.k., op deze manier schoten we dus weer niet echt op! Het is bovendien een 2 baansweggetje, waar je echt niet hard rijden kunt, en zeker niet als je af en toe ook nog foto's wilt schieten en door de mist je weg wilt volgen! Op een gegeven moment was het donker....en hebben we maar gewisseld van plek. De 2 baansweg werd een 12 baansweg. En ineens stond iedereen 2 auto's voor me bovenop z'n rem! Gierende banden achter ons, we waren al bang voor het ergste.... maar dat liep goed af! Wat bleek er aan de hand; er was een hond uit de laatbak van een Cherokee Jeep gesprongen! Hij had zin in een eigen wandeling of moest nodig plassen? Geen idee, hij liep tussen de stilstaande auto's door naar de kant, en leek niets te mankeren.
'They are going to San Franciscooooo'..... En wat ben je blij dan met zo'n TomDom als 'Bea' dan, eerlijk waar! Zonder haar had ik nooit van z'n leven de weg dwars door San Francisco gevonden naar ons hotel Holliday Inn at Fishermans Warf, North Point str.! Al moet ik wel bekennen dat ik erg nerveus werd van heterg drukke verkeer, de mega grote gebouwen, het getoeter, de vele borden, stoplichten.....en 'oeps' ....euh, tja, dan gaat er wel eens iets mis. Door de vermoeitheid en alle heisa om ons heen raakte ik een beetje in de war....ik stopte voor groen licht! Achter me stopte met gierende remmen een bus....huh? 'n Trolleybus hier? Luid getoeter achter me, de bus die steeds meer op m'n bumper wilde gaan hangen ('t is nog altijd wel 'n huurauto hoor!) het groene licht waarvoor ik per abuis gestopt was; 'O ja, ik mag doorrijden hier....' Nog meer getoeter, een schreeuwende Stella....want ik reed nu door, maar wel door ROOD! Zigzaggend over het kruispunt midden in San Francisco, tussen de auto's door, kropen we door het oog van de naald naar de andere kant van het kruispunt. Gelukkig zonder kleerscheuren... maar wel weer een ervaring rijker. We besloten niet meer in het donker na zo'n vermoeiende dag, een vreemde mega grotecity binnen te rijden. Beter dan, om nog vroeger ons heerlijke bedje uit te komen en dit soort dingen te voorkomen! Dank je engeltje op m'n schouder, dat je er weer was. Uiteindelijk vonden we ons hotel, alleen als we hier wilden parkeren dan kostte ons dat wel $ 42,- p/nacht! Dus na een paar keer het blok om gereden te hebben vonden we een parkeerplaats langs de kant van de weg, om de hoek van het hotel, for free! Hollanders of niet, toch! ;-)
De hotelkamer was heel erg ruim, en alles zag er pico bello uit, met name onze bedden! Want wat waren we moe....maar we made it! En nu kunnen we een paar dagen uitrusten....