Going Home....Sweet Home.... 23 sept. 2010

Al vroeg uit de veren, en na een klein ontbijtje op de kamer, togen wij met onze Ford Escape naar Dollar, het Auto-verhuurbedrijf. Eigenlijk, zo vonden wij, konden ze 'm best wel afschrijven! Hij had al zoveel kilometers gemaakt nu met ons! Misschien zouden ze hem voor 'n zacht prijsje wel in kunnen pakken en opsturen naar Velserbroek? Dit wilde helaas niet lukken, dus na het inleveren van deze fantastische auto, jumpten we op de Shuttle-bus met koffers, rolstoel enz enz die heen en weer rijdt naar het vliegveld.

Op 't vliegveld was het weer een heel gedoe. In Los Angeles was het iets minder erg dan in Chicago, maar beiden was niet fijn.... Hieronder een korte beschrijving van hoe het er in Chicago aan toe ging....

Alle spullen moesten uit de handbagage tassen op de band, je jas de zakken geleegd en alles op de band, je schoenen uit en op de band, m'n krukken op de band.... en ik (Renée) werd weggevoerd (werderom) alsof ik één of andere crimineel was! Na lang wachten, en afzijdig van iedereen gehouden te zijn, het niet reageren op m'n vragen die ik stelde, zoals; 'What's going on? What's happening? What did I do wrong?' raakte ik toch wel wat in paniek.... want waar was Stella dan? Toen zag ik haar ineens door de ramen, een heel stuk verderop van mij, bezig met alle spullen die van de band kwamen, en ze had zich zojuist gerealiseerd dat ik 'verdwenen' was.... ze maakte een geruststellend gebaar, maar ik was verre van dat. Na enige tijd, die voor mij uren duurde, kwam er weer een andere douanebeambte. Ze nam me mee naar het gedeelte waar Stella ook stond. Stella kwam naar me toe om me te omarmen, maar ze werd weggehouden door de douanebeambte! Ze mocht niet bij mij in de buurt komen of aanraken!!! Ik moest eerst volledig gefouilleerd worden, m'n rolstoel gecheckt enz. tot slot werd er zelfs op m'n rolstoel gecheckt, met een soort tape, naar sporen van drugs!!! En dat terwijl ik zo'n keurig medicijnen-paspoort had voor alle medicatie en dan voor met name de morfine-medicijnen!!!! Ik snapte er werkelijk niets meer van! Maar na de laatste (natuurlijk) negatieve test, mocht ook ik door de douane heen.... en m'n schoenen weer aan en andere kledingstukken!

Van Los Angeles naar Chicago, de binnenlandse vlucht, was het wederom een chaos! Weer liep het vertrek uit, wegens gebrek aan bergruimte voor de 'hand'bagage! Op Chicago-airport viel alles mee qua drukte, en werd ons keurig aangegeven hoe en waar we heen moesten, buiten dan dat de douane controle erg vervelend was daar... Dat we waren overgestapt op het vliegtuig dat ons naar Nederland zou brengen, werd er omgeroepen dat de mensen wel moesten bedenken, dat de toegestane handbagage pakketten in Europa veel lichter waren dan op Amerikaanse vluchten, en ook dat er maar 0,75 lit. sterke drank vervoerd mocht worden per persoon! Nou ja!

Dat we op een gegeven moment schuin boven New York vlogen, net boven de oceaan, begon het vliegtuig raar te bokken, te shaken en in kleine luchtzakken te geraken... we waren als de dood! We dachten beide ook terug aan het nagemaakte vliegtuigscene in Universal Studio's.... van een neergestort vliegtuig.... bbbbrrrr, niet aan denken nu! Gelukkig duurde het niet langer dan een 20 minuten....

De gehele vlucht verliep verder goed. Dat we eindelijk op Schiphol landden, was het erg bewolkt, en een héeeeel stuk kouder! Dat m'n rolstoel uit het ruim kwam, bleek ie behoorlijk mishandeld te zijn, door de werklui die het vliegtuig bepakken. Eerst wilde ik 'verhaal' halen hiervoor bij United Airlines, maar later bedacht ik me maar... we waren zo ontzettend moe.... Eén keer door de schuifdeuren bij de Nederlandse douane, werd ik op m'n koppie getikt! Daar stonden Bianca, Roger & Deylian al voor ons neus! Dat hadden we niet verwacht zó snel! Dus Roger ging de auto ophalen, en wij reden naar de stoeprand... alles in de auto geladen, en weg reed Roger en bracht ons veilig thuis.

Eén keer thuis gekomen stak Stella de sleutel in het slot, verwachtend om tante Corrie (die op het huis pastte en de katten & cavia verzorgde) in de gang tegen te komen! Wat schetste haar verbazing om daar Katja (moeder v. Renée} tegen te komen, die ter verwelkoming naar Velserbroek was gekomen met een grote fruitmand! Dit laatste om onze vitamientjes na het 'ongezonde' eten in Amerika weer aan te vullen!
In het korte chaos moment dat we thuis binnen kwamen, zijn Roger & Bianca weer naar huis vertrokken.

Wat schetst onze verbazing, dat we toen vernamen dat mijn zus Mirjam, nog op Schiphol ons aan het zoeken was! Wij hadden haar niet gezien! En ze had ons zo graag willen verrassen door ons op te halen! Helaas, er is iets misgegaan daarin! Dus even later kwam Mirjam ook binnen op de Lemsteraak. De katten en cavia waren ook blij ons weer terug te zien, en tante Corrie had ons een heus welkom verzorgd! Met prosecco en al! Heel erg leuk!

Na al het weerzien, wat eten en drinken zijn we toch maar richting slaapkamer vertrokken... we waren beide zóoo ontzettend moe (lees uitgeput), en ik wist wist amper nog wat voor of achter was, maar dat zal nog wel even zo blijven!

Maar het was een vakantie die ons nog lang zal heugen, alle moois wat we zagen, maybe 't ill next time, en waarschijnlijk dan een reisverhaal vanuit Canada!!!

En nu om á la Vera Lynn te spreken;
'It's time to say goodbye....'