Wat een reis, wat een wereld... Do. 2 sept 2010

Nadat Roger ons op Schiphol had gedropt begon ons avontuur. Lieve mensen, wat een reis....er kwam geen einde aan. Ruim 15u erover gedaan om in Los Angeles te komen. Op zich was het een rustige reis, alles goed geregeld met het reisbureau dit keer! Ik kon gewoon met mijn eigen stoel 'voor rijden'!
Het weer onderweg was ook prima, geen rottigheid van Earl en soortgenoten, al konden we niet veel naar buiten kijken want we zaten echt in een enorme boeing! Zo'n ding dat je alleen maar in films ziet, met business class, economy class en nog een class, waar ik de naam niet meer van weet. Echt!, hij was 'huge'!
Toen moesten we overstappen in Washington....en dat wil je niet meemaken! Want 31 graden is dan ineens wel heelerg warm!
De douane was mega-streng! En natuurlijk....Renée was weer het haasje! Alles eruit van de bagage, van ingepakte note-book tot m'n sokken! En natuurlijk was er het fouileren. En je gelooft het niet, ze gingen met een bepaalde tape checken of er stof van drugs op de rolstoel zat....want stel je voor dat ik 'm had volgedaan met....! ;-) En iedereen liep op z'n sokken daar, een raar gezicht hoor! Net een pyama-party maar dan anders!
De binnenlandse vlucht van Washington Dulles naar Los Angeles was weer een ervaring appart, want wat daar allemaal kan en gebeurd, dat zie je toch niet in Europa, dat ik weet. Mensen die in het verkeerde vliegtuig zitten, mensen die op de verkeerde stoel zitten (met alle gevolgen van dien), aparte mensen om te observeren....en 1 ding viel iedereen geloof ik wel op: er was veel te weinig bergruimte! :-) De piloot bleef maar omroepen dat we al te laat waren, en weg moesten....mensen moesten gaan zitten, maar er liepen nog veel lui met hun handbagage te sjouwen! Uiteindelijk werd er omgeroepen dat men het op de grond voor z'n zitplaats mocht zetten, het liefste tussen z'n eigen voeten! Kunnen jullie je iets bij deze chaos voorstellen?
Onderweg was ook appart. We vlogen vrij laag, geen wolkje aan de lucht over het algemeen. We konden goed alles zien, want we zaten nu aan het raam. Grappig om het landschap zó te zien veranderen, en de plotselinge overgang van het groene akkerlandschap in ineens het inmens grote science fiction maanlandschap van de Grand Canyon en vice versa. Uiteindelijk kwamen we aanin L.A. (34 graden...) met een shuttle busje naar de 'rental cars' afdeling Daar aangekomen, probeerden ze ons inderdaad van alles aan te smeren - precies 'by the book', zeg maar - maar een gewaarschuwd mens teld voor 10....dachten we. Toch tuinde Stella er helaas in; moe en wazig en slecht horend van de reis en het kabaal in het laatste vliegtuig, als we waren,vroeg ze om een upgrade van de gewone 4 persoons auto, omdat daar m'n rolstoel niet in passen zou en een hoge instap wel zo prettig was! Nou en die upgrade kregen we! Wow, what a car ! Een giga SUV XXL Ford! Ik moest er zowat een ladder bij hebben, en later bleek dat ik niet eens bij de 'trappers' kon!!!Hahaha, tja ik ben nietzó groot he! Maar we waren zó moe, en 't zo zat, we wilden weg naar 't hotel....slapen.... We zouden morgen wel zien!